De laatste keer bevallen..


Eind mei krijg ik een berichtje van een vriendin van mij een positieve zwangerschapstest. Aaah wat leuk! Een derde kindje! De zwangerschap verloopt goed. Met de 20 weken echo komen ze er achter dat het kindje wel erg groot is voor zijn aantal weken. Ze worden streng in de gaten gehouden door de verloskundige en gynaecoloog in het ziekenhuis. Er wordt gesproken over een geplande keizersnede (sectio). Ik grap dat ik er wel bij wil zijn om mooie foto’s te maken. En dit mag! Super leuk!


Het is 24 december de dag voordat de kerst begint. Om 12.09 krijg ik een appje: ‘KOM NU!!’

Gelukkig had ik Vive al weg gebracht en zat ik klaar om te gaan. Daardoor kon ik meteen in de auto springen en hop naar het ziekenhuis. Ik mocht me melden bij de receptie van de OK. Daar stond een lieve verpleegkundige mij op te wachten. Snel hijs ik me in de operatie kleren. Dan lopen we naar Sanne & Martijn. Ze wachten op de ruggenprik. We kletsen snel nog even bij en dan mag ze mee. Tijdens het wachten merk ik dat Martijn gezonde spanning heeft. Dit is niet de eerste keer dat hij een sectio gaat zien. Bij hun middelste dochtertje is er ook een sectio geweest dus hij wist een beetje wat hij kon verwachten. Maar toch blijft het wel echt heel erg spannend. We worden door een andere verpleegkundige gehaald. Sanne ligt al op de operatie tafel. Martijn neemt plaats naast Sanne en ik sta dichtbij haar nu nog zwangere buik.


Dan begint de gynaecoloog met de operatie. Ik sta op een goeie plek en kan alles goed zien. Het is super bijzonder dat ik hier bij mag zijn. Dit omdat wij als kraamverzorgende die niet in het ziekenhuis werken hier nooit bij zijn. Wij komen eigenlijk pas ná de sectio als de moeder weer thuis is.
De operatie gaat volgens plan tot dat ze erachter komen dat de baby een beetje vast ligt. Dan hoor ik ‘kiwi’. Dat is de vacuümpomp. Het is best ongebruikelijk dat deze tijdens een sectio wordt gebruikt. Ook wordt er vanaf de bovenkant op haar buik mee gedrukt om hem eruit te krijgen. Spannende seconden gaan voorbij, het lijken wel minuten. En dan daar is hij! Om 13.01 wordt hij geboren: ‘Kick’ met een mooi gemiddeld gewicht van 3575 gram.


Hij heeft het moeilijk, hij heeft moeite met de ademhaling. Snel wordt hij op de tafel gelegd die altijd klaar staat voor de baby’tjes. Een kinderarts en kraamverzorgende staan bij hem en helpen hem even met zijn ademhaling. Zijn hartje gaat erg snel en hij is nog erg bleek. Aan papa wordt gevraagd of hij de navelstreng wil doorknippen. Hij is even helemaal van slag wat er is gebeurt en zegt: ‘Nee daar heb ik niet zoveel mee’. Dan vraagt de verpleegkundige aan papa: ‘Mag Rose anne dit doen?’ Aah ik krijg dus de kans om zijn stukje navelstreng nog door te knippen! Hoe bijzonder? Vol trots knip ik zijn navelstreng door.


Er wordt besloten om heel snel bij mama te ruiken en dan door te gaan naar de kraamafdeling om hem daar beter te onderzoeken. Daar aangekomen wordt hij gecheckt. De controles wijken niet heel erg af. Zijn ademhaling wordt rustiger en hij begint bij te kleuren. Toch wordt er voor de zekerheid besloten dat hij even naar de couveuse afdeling moet. Daar wordt hij in een couveuse gelegd. En dan begint hij pas echt hard te huilen en kleurt hij mooi roze. Eindelijk!

Samen met Martijn zit ik bij Kick. Na een uurtje is het tijd voor zijn eerste flesje. Martijn geeft dit flesje heel liefdevol, hij heeft voor het eerst zijn zoontje vast. Na twee dochters is er een zoontje geboren. Na een tijdje komt mama eindelijk naar de afdeling. Ze ziet er moe uit en is blij dat ze eindelijk Kick kan vast houden. Helaas moet Kick nog even tot 20u op de couveuse afdeling blijven. Sanne & Martijn gaan even naar hun kamer om bij te komen en de familie te bellen dat Kick is geboren. Dan is het voor mij tijd om naar huis te gaan en ze alleen te laten.


Op 2de kerstdag mogen ze naar huis met z’n 3e. En zo wordt hun gezin weer herenigd. Eindelijk dat gezin van 5! Ik krijg de eer om voor ze te zorgen deze week. Het is een fijne week, dit komt doordat we elkaar goed kennen. Sanne was geen typische kraamvrouw, stil zitten is niks voor haar. Toch heb ik haar af en toe wel even gedwongen om te gaan liggen en te genieten van Kick. Want dit was echt het laatste kindje. Zal dat gevoel ooit weg gaan? Als je weet dat dit je laatste baby is? Geniet daarom extra van je laatste baby, samen douchen en veel huid op huid. En je mag best je andere kinders even weg brengen zodat je alleen bent met je kleine baby’tje. Dat is helemaal niet erg.


Geniet van deze bijzondere tijd. Dit geldt voor jou Sanne en voor alle andere vrouwen die laatst zijn bevallen. Of het nou je eerst of laatste baby is. GENIET!